23 diciembre, 2016

Cuento de Navidad - Božićna prića


Cuento de Navidad
-Paulo Cohelo-

Cuenta una leyenda que, en el país que hoy conocemos como Austria, era costumbre que la familia Burkhard (compuesta por un hombre, una mujer y un niño) animase las ferias navideñas recitando poesías, cantando baladas de antiguos trovadores, y haciendo malabarismos que divertían a todo el mundo. Por supuesto, nunca sobraba dinero para comprar regalos, pero el hombre siempre le decía a su hijo:
-¿Tú sabes por qué el saco de Papá Noel nunca termina de vaciarse, con la de niños que hay en el mundo? Pues porque, aunque está lleno de juguetes, a veces también deben entregarse algunas cosas más importantes, que son los llamados “regalos invisibles”. A un hogar dividido, él lleva armonía y paz en la noche más santa del año cristiano. Donde falta amor, él deposita una semilla de fe en el corazón de los niños. Donde el futuro parece negro e incierto, él lleva la esperanza. En nuestro caso, cuando Papá Noel nos viene a visitar, al día siguiente todos
nos sentimos contentos por continuar vivos y por poder realizar nuestra trabajo, que es el de alegrar a las personas. Que esto nunca se te olvide.
Pasó el tiempo, el niño se transformó en un muchacho, y cierto día la familia pasó por delante de la imponente abadía de Melk, que acababa de ser construida.El joven Buckhard queria quedarse alli. Los padres comprendieron y respetaron su deseo. Llamaron a la puerta del convento, que aceptaron al joven Buckhard como novicio.
Llegó la víspera de la Navidad y, justamente ese día, se obró en Melk un milagro muy especial: Nuestra Señora, llevando al Niño Jesús en brazos, decidió bajar a la Tierra para visitar el monasterio.
Sin poder disimular su orgullo, todos los religiosos hicieron una gran fila, y cada uno de ellos se iba postrando ante la Virgen, procurando homenajear a la Madre y al Niño.
Al final de la fila, el joven Buckhard aguardaba ansioso. Sus padres eran personas simples, y sólo le habían enseñado a lanzar bolas a lo alto para hacer con ellas algunos malabares.
Cuando le tocó el turno, los otros religiosos querían poner fin a los homenajes, pues el antiguo malabarista no tenía nada importante que decir, y podría dañar la imagen del convento. Sin embargo, también él sentía en lo más hondo una fuerte necesidad de ofrecerles a Jesús y a la Virgen algo de sí mismo.
Avergonzado, sintiendo la mirada recriminatoria de sus hermanos, se sacó algunas naranjas de los bolsillos y comenzó a arrojarlas hacia arriba para atraparlas a continuación, creando un bonito círculo en el aire.
Fue sólo entonces cuando el Niño Jesús empezó a aplaudir de alegría en el regazo de Nuestra Señora. Y fue sólo a este muchacho a quien la Virgen María le extendió los brazos y le permitió sostener durante un tiempo al Niño, que no dejaba de sonreír.


Božićna prića
-Paulo Cohelo-


Srednjovjekovna legenda govori kako je u zemlji koju danas poznajemo kao Austriju, obitelj Burkhard – muškarac, žena i dijete – običavala prigodom božićnih slavlja zabavljati ljude recitiranjem poezije, pjevanjem starih trubadurskih balada i žongliranjem. Dakako, za kupnju darova nikada nije ostalo dovoljno novca, ali je taj čovjek svojemu sinu uvijek govorio:
- Znaš li zašto se vreća Djeda Božićnjaka nikada ne isprazni iako je na svijetu toliko mnogo djece? Zato jer ta vreća možda jest puna igračaka, ali katkad se mogu isporučiti mnogo važnije stvari, koje nazivamo 'nevidljivim darovima'. Zavađenoj obitelji u najsvetijoj noći kršćanstva Djed Božićnjak pokušava donijeti sklad i mir. Ondje gdje nema ljubavi, u dječjim srcima ostavlja sjemenke vjere. Ondje gdje se budućnost doima crnom i nesigurnom, on donosi nadu. A mi smo dan nakon posjeta Djeda Božićnjaka sretni jer smo i dalje živi te obavljamo svoj posao, odnosno, uveseljavamo ljude. To nikada nemoj zaboraviti.
Vrijeme je prolazilo, dječak je odrastao, a jednoga su dana prošli pokraj netom izgrađene, velebne opatije Melk. 
- Oče, sjećaš li se kako si mi prije mnogo godina pripovijedao o Djedu Božićnjaku i o njegovim nevidljivim darovima? Mislim da sam jednom primio jedan od tih darova: poziv da postanem svećenik. Bi li imao što protiv toga da sada učinim svoj prvi korak prema onome o čemu oduvijek sanjam?
Premda im je sinovljeva prisutnost doista bila potrebna, otac i majka shvatili su i poštovali njegovu želju. Kad su pokucali na vrata samostana, redovnici su ih toplo i srdačno dočekali te primili mladoga Burkharda za novaka.
Došla je Badnja večer. U Melku se toga dana dogodilo osobito čudo: naša je Gospa odlučila s malim Isusom u naručju sići na Zemlju i posjetiti taj samostan. 
Svi su svećenici stali jedan do drugoga, svaki je ponosno stao pred Djevicu, želeći iskazati štovanje Bogorodici i njezinu Sinu. Jedan joj je pokazao lijepe slike koje su krasile samostan, drugi joj je pokazao primjerak Biblije, pisan i ilustriran stotinu godina, dok je treći izgovorio imena svih svetaca.
Mladi je Burkhard na samom kraju reda nestrpljivo čekao svoj red. Njegovi roditelji, skromni ljudi, poučili su ga samo bacanju loptica i žongliranju. Kad je došao red na njega, svećenici su željeli završiti iskazivanje štovanja jer bivši žongler nije imao što važno dodati, a mogao bi čak okaljati ugled opatije. 
No, unatoč tome, mladić je duboko u svojemu srcu osjećao snažnu potrebu da Isusu i Djevici daruje nešto od sebe. Osjećajući dubok stid pred prijekornim pogledima svoje braće, izvadio je nekoliko naranči iz džepa te ih počeo bacati i hvatati, stvarajući lijep krug u zraku, kao što je to činio dok je sa svojom obitelji obilazio sva slavlja u svojemu kraju.
Mali je Isus, ležeći u krilu naše Gospe, u tom trenutku počeo veselo pljeskati ručicama. I upravo je mladomu Burkhardu Djevica pružila ruke kako bi mu dopustila na nekoliko trenutaka uzeti nasmiješeno dijete u naručje.
Legenda kaže da zbog toga čuda svakih dvije stotine godina novi Burkhard pokuca na vrata opatije Melk, u kojoj ga srdačno primaju, a on za svojega boravka u njoj uveseljava sve koje sretne.

No hay comentarios: